Zhunaysha’s Story

“Op oudjaarsavond wensten wij elkaar nog een gelukkig 2018 toe en een dag later kreeg ze de griep. Na een week bleek het een zware longontsteking te zijn en werd ze direct opgenomen op de intensive care. Er was geen verbetering en ze kwam ook niet meer bij. We hebben haar moeten laten gaan… De periode is als een waas voorbij gegaan. Je wordt geleefd en kijkt machteloos toe. Je hebt geen keuze dan jezelf over te geven aan de omstandigheden..
Ik danste mijn verdriet weg, dat geeft lucht. Nergens aan denken en met niemand te hoeven praten. Het leek alsof ik alles onder controle had. Na 6 maanden kwam de harde klap.. Het dringt nu echt door.. ze is er niet meer. Je moeder, zij die jou op zoveel gebieden heeft gevormd. In de Hindoestaanse cultuur heeft de vrouw een belangrijke rol. Ze staat aan het hoofd van het gezin en zorgt voor de veilige basis. Iets waar mijn moeder nooit in tekort schoot. Ze was de bindende factor in onze familie. En zij.. zij was mijn veilige basis. Alsof de grond onder mijn voeten is verdwenen. Het verlies.. het verdriet.. het gemis.. het voelt ondragelijk en oneerlijk! Ze is vertrokken zonder dat we afscheid konden nemen. Ik voelde me een gevangene van mijn emoties. Niemand kon mij vertellen hoe en wat ik moest doen. Er bestaat immers geen stappenplan voor rouwverwerking. Ik ging in therapie en daar lukt het om te praten. Iets wat ik met anderen moeilijk kon. Het lukt mij om mijn gevoelens en verdriet toe te laten. En tijd doet haar werk.. De pijn en het gemis zal niet verdwijnen. Maar ik vind een manier om het een plekje te geven. En nu twee jaar later kan ik mijn verhaal delen… Ik denk elke dag aan je.. Ik ben trots op jou en ik ben je eeuwig dankbaar voor alles dat je mij hebt geleerd…”

Zhunaysha

  • Dit verhaal is een onderdeel van de fotoserie #vrijheidisvoormij.

Social media

© Stage & Stories