Familie, vriendin en ik.

Het was maart 2016 denk ik toen ik hoorde dat mijn vriendin niet meer verder wilde gaan met mij. Ongeveer een jaar waren wij een koppel en in het begin ging het goed, niemand wist er iets over. Ik ben ook een vrouw en was nog niet uit de kast gekomen. Alles moest stiekem nog. Mijn ouders en zusje wisten ook niks en dat wilde ik zo laten. Ik was gelukkig en dacht dat zij de vrouw was met wie ik oud zou worden.

Maar goed, na een paar maanden zijn mijn ouders erachter gekomen. Dit ging niet goed. Zij begrepen niet hoe ik verliefd kan zijn op een vrouw. Ik weet ook niet hoe het kan, maar ik werd blij van haar. Mijn ouders spraken niet meer met mij, totdat zij merkte dat ik serieus was met mijn vriendin en bij haar bleef. Mijn vriendin mocht toen bij mij thuis komen en mijn ouders konden ook aan haar wennen en haar kennen. Ik was blij. Maar ja, alles is leuk in het begin. Na 8 maanden kregen we meer ruzie met elkaar. Mijn familie vond het toch niet fijn. Ook bang voor wat andere mensen gaan denken en zeggen over mij. Maar ja, ik was gelukkig met haar, dat was voor mij het belangrijkste.

Het werd teveel voor mijn vriendin en zij vroeg mij of ik in de middag langs kon komen bij haar. Dat was dus in maart. Toen vertelde zij mij dat ze niet meer verder kon gaan met mij. Wij hadden het ook bijna nergens anders meer over dan alleen alle problemen van andere mensen. Het sloeg nergens op. Ik hou nog steeds van haar en zij ook van mij. Maar wat niet gaat, gaat niet. Ik kan haar moeilijk dwingen om het niet uit te maken toch? Ik was wel boos op mijn familie. Mensen moeten begrijpen dat er niks mis is met lesbisch of homo zijn. Ik ben nog steeds dezelfde persoon, maar ik val gewoon niet op mannen. Dan nu elke keer als ik een vrouw ontmoet weet ik dat ik problemen ga krijgen met familie. Het was heel zuur hoor hoe dat allemaal ging. Ik ben heel lang verdrietig geweest. Ik kon er ook niet met iemand over praten. Ik kreeg ook last van hoofdpijn. Toen heeft de dokter gezegd dat ik met iemand moet gaan praten.

Eerst wilde ik niet, maar ben toen toch met een psycholoog gaan praten. Dat was echt heel goed. Ik kan nu beter met alles omgaan en ook praten over mijn gevoelens met mijn ouders. Het gaat nog steeds moeilijk voor ze zijn, maar ik kan er nu beter mee omgaan in plaats van zo boos op ze te worden. Zij weten gewoon niet beter hè.
Daarom, als je met iets zit of je bent verdrietig of boos, ga praten. Praat met familie of vrienden en anders met een psycholoog zoals ik. Het kan je helpen. Dit was mijn grote les en verhaal van 2016.

Sharona J.

Social media