Eva’s Story

“Toen ik ongeveer 8 weken oud was, ging mijn vader mij voor het eerst verschonen. In mijn kamertje stond een straalkacheltje. Omdat het erg koud was heeft hij het kacheltje aan gezet, zodat het comfortabeler was voor mij. Dit kacheltje stond alleen te dichtbij voor mijn tere babyhuidje. Maar omdat baby’s wel vaker huilen bij het verschonen, duurde het even voordat mijn vader doorhad wat er gebeurde en mijn huidje aan het verbranden was. Gelukkig zijn we snel naar het ziekenhuis gegaan. Ik heb relatief weinig pijn gehad en de wond in mijn gezicht heelde goed.

Maar in de puberteit begon ik me steeds bewuster van mijzelf en ook van mijn litteken te worden. Anderen hadden dit niet. En naast de normale onzekerheid die er vaak is in de puberteit, voelde dit als een extra last. Ook omdat ik wel eens opmerkingen kreeg hierover. “Wat heb je daar? Huh, wat is dat?” Soms ook vervelende opmerkingen. Vanaf dat moment ben ik mijn wang steeds meer gaan verbergen. Het voelde alsof ik ook altijd wat moest compenseren ten opzichte van anderen. Daar heb ik me lange tijd heel kwetsbaar door gevoeld.

In 2016 kwam ik bij een coach terecht omdat ik aan de slag wilde met mijn perfectionisme. Per toeval kwam eigenlijk mijn litteken ter sprake. En toen pas realiseerde ik me dat daar nog een hoop oud zeer en schaamte zat. Mijn coach gaf me als opdracht om tijdens de volgende (groeps)bijeenkomst aanwezig te zijn met een kapsel waarbij mijn haar naar achter zat, bijvoorbeeld een staart. Ik kreeg bijna een hartverzakking, maar stemde in met haar voorstel. En vanaf dat moment ben ik gestopt met dat stukje van mijzelf te verbergen. Ik ging bijna kapot van de zenuwen die eerste dag, maar tegelijkertijd voelde het als zo’n bevrijding dat ik niks meer hoefde te verstoppen. Waarom had ik dit niet eerder gedaan? Het voelde zo goed! Intussen had ik meerdere laserbehandelingen gehad voor mijn littekens. Ook al waren dit vaak erg pijnlijke behandelingen. Dit heeft ook geholpen om het een plekje te geven. Inmiddels ben ik heel tevreden met hoe het eruit ziet en heb ik geaccepteerd dat mijn litteken bij mij hoort en mij uniek maakt.”

Eva

  • Dit verhaal is een onderdeel van de fotoserie #vrijheidisvoormij.

Social media

© Stage & Stories